Jedno konto to dostęp do wszystkich kalkulatorów na stronie — wypróbuj 5 dni za darmo, bez karty.
Parametry instalacji
Pomieszczenie 1
Profesjonalny kalkulator do projektowania wodnego ogrzewania podłogowego. Oblicza jednostkową moc grzewczą podłogi, temperaturę powierzchni, długość pętli i ocenia, czy ogrzewanie podłogowe pokryje straty ciepła pomieszczenia. Obliczenia zgodne z normą PN-EN 1264 — uwzględniają opór cieplny nawierzchni, rozstaw rur i parametry czynnika grzewczego.
Narzędzie przeznaczone dla projektantów, instalatorów i inwestorów planujących ogrzewanie podłogowe w nowym budynku lub modernizację istniejącej instalacji. Dla każdego pomieszczenia kalkulator oceni, czy sama podłogówka wystarczy, czy trzeba uzupełnić ogrzewanie grzejnikami. Wyniki można zapisać do projektu i pobrać jako PDF.
Ustaw parametry instalacji: temperaturę zasilania i powrotu. Dla ogrzewania podłogowego typowo 35–45 °C zasilanie i 28–35 °C powrót. Pamiętaj, że temperatura zasilania wpływa bezpośrednio na temperaturę powierzchni podłogi — norma PN-EN 1264 ogranicza ją do 29 °C w strefie pobytu.
Dodaj pomieszczenia: dla każdego podaj straty ciepła Q [W], powierzchnię ogrzewania podłogowego [m²], temperaturę wewnętrzną, rodzaj pomieszczenia (pokój/łazienka/strefa brzegowa), nawierzchnię podłogi i rozstaw rur (100–300 mm).
Odczytaj wyniki: kalkulator poda jednostkową moc grzewczą [W/m²], temperaturę powierzchni podłogi, długość pętli [m] i ocenę pokrycia strat ciepła. Jeśli podłogówka nie pokrywa 100% strat — zmniejsz rozstaw rur lub zaplanuj grzejniki wspomagające.
Program wyznacza komplet parametrów potrzebnych do prawidłowego zaprojektowania pętli ogrzewania podłogowego:
Temperatura czynnika na wyjściu ze źródła ciepła lub za mieszaczem. Typowo 35–45 °C. Przy pompie ciepła często 35 °C, przy kotle kondensacyjnym 40–45 °C. Wyższa temperatura zasilania daje większą moc grzewczą, ale podnosi temperaturę podłogi — nie przekraczaj limitów wg PN-EN 1264.
Temperatura czynnika wracającego do źródła ciepła. Różnica zasilanie/powrót (Δt) dla ogrzewania podłogowego wynosi typowo 5–10 K. Mniejsze Δt oznacza bardziej równomierny rozkład temperatury podłogi, ale większy wymagany przepływ.
Zapotrzebowanie cieplne pomieszczenia z obliczeń wg PN-EN 12831. Ogrzewanie podłogowe przy standardowych parametrach (40/30 °C, rozstaw 200 mm) oddaje ok. 50–80 W/m². Jeśli straty ciepła pomieszczenia przekraczają tę wartość, konieczne jest uzupełnienie grzejnikami.
Rzeczywista powierzchnia, na której ułożone będą rury grzewcze — pomniejszona o meble stałe (zabudowa kuchenna, szafy wnękowe, wanna). Typowo 60–85% powierzchni użytkowej pomieszczenia.
Odległość między osiami sąsiednich rur. Typowe rozstawy: 100 mm (łazienki, strefa brzegowa — największa moc), 150 mm (pomieszczenia z dużymi stratami), 200 mm (standard dla pomieszczeń mieszkalnych), 250–300 mm (dobrze ocieplane budynki). Mniejszy rozstaw = większa moc, ale dłuższe pętle i większe zużycie rur.
Rodzaj wykończenia podłogi wpływa na opór cieplny nawierzchni. Płytki ceramiczne — najlepsza przewodność (R ≈ 0,01 m²K/W). Parkiet/panele — umiarkowany opór (R ≈ 0,05 m²K/W). Wykładzina dywanowa — największy opór (R ≈ 0,10 m²K/W). Norma zaleca łączny opór nawierzchni ≤ 0,15 m²K/W.
Maksymalna temperatura podłogi wg PN-EN 1264: 29 °C w strefie pobytu stałego, 33 °C w łazienkach, 35 °C w strefie brzegowej. Maksymalna długość jednej pętli to 120 m (dla rur 16×2 mm producenci zalecają do 100 m) — przy dłuższych pętlach opory hydrauliczne rosną nadmiernie. Grubość jastrychu nad rurami: 45–65 mm. Jeśli podłogówka nie pokrywa strat ciepła pomieszczenia, zmniejsz rozstaw rur, podnieś temperaturę zasilania lub uzupełnij ogrzewanie grzejnikami.
Wodne (rury w jastrychu) ma niższe koszty eksploatacji i nadaje się do ogrzewania całego domu — wymaga źródła ciepła i wylewki. Elektryczne (maty grzejne) montuje się szybciej i taniej, ale prąd jest droższy w eksploatacji, więc sprawdza się w łazience i do dogrzewania małych powierzchni. Do całego budynku zwykle wybiera się wodne.
Wymagana moc wynika ze strat ciepła pomieszczenia i typowo mieści się w zakresie 50–100 W/m². Górną granicę wyznacza dopuszczalna temperatura podłogi — dlatego w dobrze ocieplonym domu podłogówka bez problemu pokrywa zapotrzebowanie, a w słabo izolowanym może nie wystarczyć. Dokładną moc dla każdego pomieszczenia policzysz w kalkulatorze.
Typowy rozstaw to 10–20 cm: 10 cm w strefach brzegowych i łazienkach (większa moc), 15–20 cm w polu pomieszczenia. Mniejszy rozstaw daje wyższą moc i bardziej równomierną temperaturę podłogi, ale wydłuża pętlę i zwiększa opory hydrauliczne.
Przybliżona długość rury to powierzchnia pętli podzielona przez rozstaw plus odcinki dosyłowe do rozdzielacza — np. 15 m² przy rozstawie 15 cm to ok. 100 m rury. Jedna pętla zwykle nie przekracza 100 m (rura 16 mm; norma dopuszcza do 120 m), by przepływ i opory pozostały w normie. Kalkulator liczy długość i liczbę pętli automatycznie.
Wg PN-EN 1264 temperatura powierzchni podłogi nie może przekraczać 29 °C w strefie stałego pobytu, 33 °C w łazienkach i pomieszczeniach mokrych oraz 35 °C w strefie brzegowej przy ścianach zewnętrznych. To ten limit ogranicza maksymalną moc grzewczą podłogówki.
Ogrzewanie podłogowe pracuje na niskich parametrach — typowo 30–45 °C zasilania (często ok. 35 °C), znacznie niżej niż grzejniki. Dzięki temu świetnie współpracuje z pompą ciepła i kotłem kondensacyjnym, podnosząc ich sprawność.
Ogrzewanie podłogowe to element kompletnego systemu grzewczego. Przy projektowaniu całej instalacji przydatne są również:
Poradnik krok po kroku: jak obliczyć rozstaw rur PEX, ile metrów na m², dobór temperatury zasilania, norma PN-EN 1264, maksymalne temperatury podłogi, opory cieplne nawierzchni i praktyczny przykład obliczeniowy z kalkulatorem:
Jak obliczyć ogrzewanie podłogowe krok po kroku — poradnik z kalkulatorem